POPRZEDNIO
Wyryto runy.
Wszystko dzieje się zbyt wcześnie.
Rozpoczęłaś pierwszą wojnę.
I pomożesz zakończyć ostatnią.
To już ostatnia prosta.
Rośnij, Yggdrasilu.
Raz miałem być na wojnie. Mam zaległą bitwę do rozegrania.
Jeździsz za Wednesdayem, żeby zginąć na jego wojnie,
będąc też chłopcem na posyłki?
Za wszystkim stoi Wednesday!
Kazał ci spieprzyć mój skok, a teraz wypieprzyć mnie?
Ta noc nie była częścią żadnego planu, durna cipo!
I nie pomagam Wednesdayowi, bo go lubię!
Robię to, bo mam u niego pieprzony dług!
Nienawidzę tego jednookiego śmiecia o wiele bardziej, niż ci się zdaje.
NA PODSTAWIE POWIEŚCI NEILA GAIMANA
Naprawdę będę musiał zawlec cię do kostnicy?
Dotknij mnie jeszcze raz, a sam tam trafisz, pizdo.
Dzień dobry, Sweeney.
Przesiaduj tak często pod mostami, a ludzie wezmą cię za trolla.
Może nim jestem.
Mówiłeś, że jesteś leprechaunem, więc jak w końcu jest?
Czasami pamiętam tak, a czasami inaczej.
- Jak mnie znalazłeś? - Cynk z policji.
Wspominali o żulu pod mostem.
Zaoferowali 20 dolców za wyręczenie ich.
Czyli wisisz mi 20 dolców, bo już nie musisz.
Dosłownie wyciągasz złoto z powietrza i prosisz mnie o kasę?
Skarb Słońca.
Niezbyt się przyda, co?
Jedyna moneta, na której mi zależy, tkwi w martwej żonie.
A ona zrobiła cię w chuja i porzuciła twoje irlandzkie dupsko.
Im dalej od niej jesteś, tym większego masz pecha.
Spotkałeś Laurę?
Martwa żona...
Kurwa!
Pieprzyć ją i ich wszystkich!
O nie.
Zostań ze mną.
Gdzie jest Laura?
Co?
Powiem ci.
Za te 20 dolców z twojej kieszeni.
Chyba jaja sobie robisz.
Masz i gadaj.
Aż czuję od ciebie zapach whiskey, Benie Franklinie.
Gadaj, kurwa. Gdzie jest Laura?
Skąd mam, kurwa, wiedzieć? Myślałem, że będzie tutaj.
Widziałem ją w Nowym Orleanie. Dobrze się trzymała.
Wkurzyłem ją, więc mnie zostawiła, żeby wrócić do ciebie.
Chodź.
Coś ci powiem.
Kiedyś wieszano tu ludzi.
Na twojej szyi zaciska się lina,
a na każdym ramieniu siedzi kruk, czekając, by pożreć twoje oczy.
Drzewo wisielcze na głęboki korzenie. Sięgają od niebios po piekło.
A ten świat to jedyna gałąź,
z której zwisa lina.
Jak te dzieci szybko rosną.
Yggdrasil jest gotowy na wojnę, więc ja również.
Pytanie, czy znamy już wszystkich naszych sojuszników?
Jacquel stawi się na twoje wezwanie.
Set i Horus także.
Znam paru ifrytów z Chicago.
Jest też Mama-Ji i Czernobog.
Nancy, Bilquis...
Bilquis? O nie, ona...
Cień?
Możecie przy nim mówić o wszystkim.
Nie możemy polegać na królowej Saby.
Jest z nami.
Ona myśli tylko o sobie, Wszechojcze.
Jak my wszyscy.
Aby zwabić wszystkich, trzeba użyć uniwersalnej przynęty.
No i Bastet.
- Ona również. - A Szalony Sweeney?
- Sweeney... - Dopiero co go spotkałem.
Doprawdy?
Naprawdę z nim kiepsko.
Czyżby?
Skoro jest w kiepskim stanie i trzyma się resztkami sił,
to znalazł się w idealnym miejscu, prawda?
Kolejna zaletą takiego życia to brak konieczności gotowania.
Żałobnicy przynoszą najlepsze jadło.
Gdzie moje maniery? Spróbujesz sałatki?
Nie, dzięki.
Dobra decyzja. Daleko jej do kulinarnego arcydzieła.
Panowie, wybaczcie. Pragnę pomówić z Cieniem na osobności.
Wybacz, Yggdrasilu.
Wiesz, że nie mam wyjścia.
Samemu sobie.
Moja włócznia, Gungnir.
Najlepsza w świecie.
Wykuta przez karłów z drzewca pozyskanego z Yggdrasila.
Zawsze celna i śmiertelnie skuteczna.
Zabija szybko niczym bóg, a każda dusza staje się ofiarą dla mnie.
Strzeż je tak, jak mego życia.
Jesteśmy jednością.
Nadciąga wojna. I odegrasz w niej ważną rolę.
WITAMY W TENNESSEE „OTO ESENCJA AMERYKI”
Wynoś się stąd, martwa dziewucho albo wezwę sanepid.
- To ty. Kumpela Wednesdaya. - Nie. To ty jesteś jego kumpelą.
Wcale nie.
Wiem, że nie jesteś tu przypadkowo. Co cię sprowadza do mej siedziby?
Twoją siedzibą jest przydrożna speluna.
Gdzie twoi wyznawcy?
Właśnie tutaj.
I wiedzie mi się całkiem dobrze.
Oczywiście przychodzą tu też pretensjonalne dupki
ze swoimi stopniami naukowymi, mając wybujałe ego jak ty.
Wiesz, że mogę dosłownie rozrywać na strzępy?
Nie prowokuj mnie, martwa dziewucho.
Nie mam na to czasu.
Postrzegasz mnie jako gościnną Kālī-mę?
Może zrozumiałabyś mnie lepiej,
jako niszczycielską Smashanę Kali.
Rozumiemy się już lepiej?
Proszę o odrobinę szacunku, a odwdzięczę się odrobiną pomocy.
Wskazać ci drogę?
Podać śmietankę albo cukier?
- Serio? - Tak.
Potrzebuję krwi.
Dwie krople krwi „przesiąkniętej miłością”,
by otrzymać eliksir, który przywróci mnie do życia.
Brzmi jak voodoo.
Pieprzone voudon.
Dramatyzm ponad wszystko.
Nie chodzi o sam eliksir, tylko o to, dlaczego go chcesz.
To mówi ci kryształowa kula?
Przepraszam. To nie cholerne wróżenie.
Jak myślisz, dlaczego pokazałam ci to oblicze?
Słuchaj uważnie.
Prawdziwa moc tkwi w twoim sercu.
- Otrzymałaś ją od leprechauna. - Wcale nie.
Mówię o monecie! Nie dostrzegasz tej mocy w swym sercu?
Mocy miłości?
Nie.
Mocy niszczenia.
Odgłosy trąb w duszy mej...
Bean sidhe.
Dzień dobry, pedziu.
Drzwi zawsze są otwarte.
Spoko.
Mam pytanko. Słyszysz to?
To zawodzenie?
Mówisz o tych zasmuconych kobietach? Tak.
To nie ludzie, tylko banshee.
Straciły wczoraj męża, syna i ojca.
Ibis przygotował już jego ciało.
Wszystko w porządku? Chcesz się położyć?
- Gdzie ten jednooki skurwiel? - Jest zajęty.
- Zaparzę ci herbatę. - A spierdalaj!
Gdy Jezus odmówił dziękczynienie, połamał się chlebem i rzekł:
„To jest Ciało moje, które za was będzie wydane”.
Wszyscy, którzy go umiłowali, spróbowali wtenczas jego ciała.
Ciało Jego spoczęło głęboko w ich ciałach,
wypełniając je Jego boskością.
Dar ciała...
to najbardziej święty z darów.
Odczytam wam fragment Pieśni nad pieśniami.
„Miłość twa przedniejsza od wina.
Woń twych pachnideł słodka.
Miodem najświeższym ociekają wargi twe, oblubienico,
miód i mleko pod twoim językiem.
Ogrodem zamkniętym jesteś.
Pędy twe – granatów gaj,
owocem wybornym kwiaty henny i nardu:
nard i szafran, wonna trzcina i cynamon.
Tyś jest źródłem mego ogrodu,
zdrojem wód żywych spływających z Libanu.
Wietrze z południa, wiej poprzez ogród mój,
Niech wejdzie miły mój
do swego ogrodu i spożywa jego najlepsze owoce!”.
Takie akcje cię teraz podniecają?
Koniec z bezdenną szparką?
Przystosowuję się.
Jak my wszyscy.
Niektórzy lepiej od innych.
Opowieści, które o tobie krążą...
przez lata docierały także do mnie.
Leprechaun. Górski duch.
Pogański wojownik. Szaleniec.
I potężny, złoty król.
Nie zawsze byłeś taki... jak teraz.
To i tak jedna wielka ściema.
Mało co już z tego pamiętam.
Nie przyjmę cię.
Ale wysłucham twojej spowiedzi.
Królowa Saby, udająca księdza.
Muszę się najebać.
Była pewna dziewczyna.
To akurat pamiętam.
Miała dar widzenia.
I pozwalała mi bawić się piersiami w świetle gwiazd.
Przepowiedziała też mój los.
Powiedziała, że czeka mnie nędza i porzucenie na zachodzie.
I że błyskotka martwej kobiety przypieczętuje mój los.
Śmiałem się, lałem więcej wina i dalej bawiłem się jej cyckami.
Całowałem jej pełne piersi.
To były moje ostatnie dobre dni.
Szary Mnisi zmieniali naszą historię.
Przekształcili nas w zielonych chciwców, co jest pierdolonym kłamstwem.
Byłem...
Nie pamiętam nawet.
Mów dalej.
Według opowieści niejaki święty Moling kazał mnie tamtej nocy zgładzić.
Według innej był to jego świniopas lub kucharze.
Brzmiało to lepiej. Odbierało mi resztki godności.
Biedny Szalony Sweeney, zabity przez kuchcika.
To nieprawda.
Nadal żyjesz, a jej przepowiednia się nie spełniła.
Kurwa, nie wiem, co jest prawdą.
Słyszałam inną opowieść.
Miałeś żonę.
Żonę?
Grimnirze.
Poznaję ten zapach.
Zapach whiskey i seksu w uliczce.
Z wyczuwalną nutą porażki!
Esencja spieprzenia sprawy!
Oto nasz wyjątkowy Szalony Sweeney!
Wiedziałem, że Ibis trzyma gdzieś tu likier.
Nie ma za co, Grimnirze.
- Za każde gówniane zadanie... - Mój pracownik chyba domaga się napiwku.
Już dla ciebie nie pracuję.
Kończę z tym.
Oczywiście, że nie.
Zawarliśmy umowę, z której się nie wywiązałeś.
Zrobiłem wszystko, o co prosiłeś. I dziś będziemy kwita, ty stary chuju.
Zabiłem dla ciebie żonkę i straciłem swoją monetę.
Gdy wykradła mi mój skarb, to ty stałeś się moim dłużnikiem.
Nie rozpowiadałbym o utracie skarbu na rzecz małej, martwej dziewuchy.
Nie możesz po prostu sięgnąć tam i wyjąć ją z jej wnętrzności?
Musi oddać ją z własnej woli.
Poczekaj, aż larwy zrobią swoje.
Może nie masz honoru, ale ja tak.
Ona nie żyje, głupcze!
A może zaczęła ci się podobać?
Mam ją w dupie.
No tak, wyczuwam także zgniły zapach złamanego serca.
Wypieprzyła cię i rzuciła?
Zapomnij o tym i zrób, co ci kazałem.
Nie.
- Nie? - Nie.
Nie dotrzymasz umowy z bogiem?
Gdy cię poznałem, byłeś napalonym mięśniakiem
z górą złota, ale i utraconą godnością.
Teraz to ja decyduję, kim jesteś.
Jesteś mi winny bitwę.
Zapomnij o honorze. Pozbądź się Laury Moon i weź prysznic, co?
Wiem, kim jesteście, banshee.
Kto tam?
Czego, wiedźmo?
To ja, Eorann. Twoja żona.
Moja królowa!
Moja prześliczna córeczka!
Tak.
Jak ci na imię?
Pamiętam, że twój ojciec nie do końca już rozumuje.
Jestem Moira.
Moira.
Posilisz się z nami?
Oczywiście.
Cóż takiego będziemy jedli, Moiro?
Chleb.
Uwielbiam chleb.
Kochanie, dlaczego wdziałaś te łachmany?
Gdzie twoja suknia?
Ta żółta z czerwonymi haftami?
Miałaś ją w dniu naszego ślubu.
Pamiętasz.
Tańczyliśmy podczas kolacji. Myślałem, że tańczę ze słońcem.
To ja tańczyłam ze słońcem.
A co z suknią?
Straciliśmy suknię, mój mężu.
Straciliśmy zamek.
Utraciłeś ziemie, tytuł i poddanych.
Przegraliśmy wojnę.
Jakim cudem?
Opuściłeś w bitwie naszych sojuszników. Biskup Ronan rzucił na ciebie klątwę.
Szarzy Mnisi...
nigdy nie byli naszymi sojusznikami!
Mówiłem, że nie mogą zostać!
Szary Mnisi...
nigdy nie byli naszymi sojusznikami!
Co tu robisz?
Jakie haki ma na ciebie Wednesday?
Jestem tu dla Dżina.
A on ma dług u pana Wednesdaya.
Sporo ma tych dłużników, prawda?
Mówiłem ci.
To banshee.
Zwiastują śmierć.
To pogrążone w żałobie kobiety.
Spoko. Nie musisz mi wierzyć.
Ale mówię ci...
Dżin i ja musimy tu zostać, bo mamy dług u Wednesdaya.
Ale ty możesz odejść w każdej chwili.
Twój kochaś może zginąć w tej wojnie.
Ale ty nie musisz.
Pożyjesz może z 80 lat.
I zamierzasz je oddać komuś, kto będzie żył wiecznie.
Taka jest miłość.
Myślisz, że zrobiłby to samo?
A gdyby Wednesday poprosił go, aby cię zabił?
Myślisz, że by to zrobił?
Wiesz o czymś, o czym ja nie wiem?
Nieważne.
Nie wyjaśnię miłości komuś, kto nigdy jej nie odczuwał.
Uwierz, poznałem ją.
Miałem rodzinę.
Żonę.
Całe królestwo.
Zaczynam to sobie przypominać.
- Posłuchaj rozsądku! - Mam go już dość!
Mnie również?
Nie.
Robię to dla ciebie.
Dla naszej rodziny.
Szarzy Mnisi to mąciciele i istna plaga. Zniszczą wszystko, czego się tkną.
Nie wątpię, że tak myślisz, ale świat się zmienia.
- Nie musi. - Musi! Taka już jego istota.
Spójrz na mój brzuch.
On też się zmienia. Doczekamy się dziecka.
Gdy świat się zmieni...
błagam, byś zmienił się razem z nim.
Z nami.
Prosisz, bym przymilał się do naszych wrogów?
Proszę, byś zdobywał przyjaciół, a nie wrogów.
Szarzy Mnisi są pokojowo nastawieni.
I mają spore wpływy.
Zawrzyjmy sojusz, zanim zwrócą się do naszych wrogów.
Nie wątpię, że widzisz w tym sens, ale ani trochę cię nie rozumiem.
- Jesteś zbyt piękna. - Zrozumiałeś każde słowo.
Posłuchaj mnie, mężu.
Posłuchaj kogoś, kto pragnie od ciebie tylko długiego życia...
wraz ze mną.
Nie słyszysz tego?
Budują kościoły na naszych ziemiach!
Zatruwają tę krainę.
Nie mogą tu zostać.
Dlatego moim długiem jest bitwa.
Nie rozumiem. Ze względu na kłótnię z żoną?
Ponieważ stanąłem przed biskupem Ronanem.
Wykrzyczałem mu swoje racje, wrzuciłem jego modlitewnik do jeziora
i kazałem mu wypierdalać.
No i przebiłem włócznią jednego z księży, więc skurwiel mnie przeklął.
Poprosił swojego Boga, by spotęgował to, co we mnie się dusiło,
czyli szaleństwo,
i abym zginął tak samo, jak jego sługus: od włóczni.
Banshee.
Słyszałem je podczas bitwy pod Mag Rath.
Wiedziałem, że zginę w niej od włóczni, tak jak przepowiedział biskup.
Pomóż nam.
Dlatego wszystko porzuciłem.
Wojnę, rodzinę i własny umysł.
Utraciłem te rzeczy na własne życzenie.
Trochę inna wersja niż ta wcześniejsza,
w której miałeś zginąć przez błyskotkę martwej dziewki.
Zdecyduj się.
O co ci chodzi, Bilquis?
Wydałeś już te 20 dolców?
Chyba zaraz to zrobię.
Trzymaj ją z dala od niego.
Swoją żonę.
Trzymaj ją z dala od Grimnira. Niszczy wszystko, czego się tknie.
Dlaczego cię to obchodzi?
Ostrzegłem cię.
- I na tym skończmy. - Dobrze.
O mnie się nie martw.
Wednesday dał mi nawet swoją magiczną włócznię.
Gungnir.
Myślisz, że na to zasłużyłeś.
Wszechojciec ci dzisiaj sprzyja, a to przyjemne uczucie, prawda?
Jakbyś był skąpany w blasku pieprzonego słońca.
Jakbyś na to sobie zasłużył.
A jutro będziesz mną. Skopanym przez niego psem.
Dla niego wszystko ma cenę. A ty po prostu jeszcze jej nie zapłaciłeś.
Dlaczego mu na to pozwalasz?
Myślisz, że nie jesteś jego dziwką?
Patrzyłem, jak oddajesz mu swoje życie.
Tuż obok mnie w tamtym barze.
Zacząłeś dla niego pracować.
Jesteś jego ochroniarzem.
A po jego śmierci zostaniesz podrzędnym śmieciem.
Masz przejebane.
Mówisz jak skopany pies.
Pamiętasz moją sztuczkę z monetą?
Myślałem, że bierzesz je z powietrza.
Nie do końca.
Biorę je ze Skarbu.
Wystarczy się na nim skupić...
i można czerpać z niego do woli.
Skarb Słońca.
Możesz zachować to, co jest dla ciebie cenne.
Oddaj ją.
- Jakie to uczucie? - Drugi raz nie poproszę.
Nie ty jesteś moją obiecaną bitwą, Cieniu.
Obiecaj mi coś, a ja obiecam, że ci ją oddam.
Czego chcesz?
Słyszysz to zawodzenie?
Wiesz, co oznacza?
Ludzie są przygnębieni w takich miejscach.
Oznacza to, że śmierć się tu zbliża.
Ktoś niebawem tu zginie.
Gdy się to ziści...
nie wpierdalaj się.
O czym ty pieprzysz?
Domyślisz się.
Umowa stoi?
Tak.
Jak chcesz.
Wednesday...
ja...
i wszyscy bogowie...
Nie jesteśmy bohaterami, Cieniu.
LUGH... CZTERY TYSIĄCE... IRLANDII...
Lepiej pić zimne.
W lodówce już pusto. A i na smaku mi nie zależy.
Co tam piszesz?
Historię, którą piszesz przez cały dzień.
Chcesz zajrzeć mi do głowy?
Powodzenia.
Nasz domowy pedał i pożeraczka już sobie na niej poużywali.
Skrywa ona wiele historii.
Trudno trzymać je w kupie, co?
Ten, który opowiada historię, nie musi martwić się o prawdę.
Opowieści są prawdziwsze od prawdy.
To pomysłowe odtwarzanie, a nie dosłowne przekazywanie.
Co teraz spisujesz?
Twoją najwcześniejszą historię.
Tę o odpieraniu wszystkich bogów, którzy przybywali do Irlandii?
Fala za falą.
Przybywali z Galii, Hiszpanii i każdego pieprzonego zakątka świata.
Aż pojawił się Kościół...
i przemienił nas we wróżki, świętych i martwych królów,
nie pytając nawet o zdanie.
Przedstawili cię jako słabeusza.
Nie jestem słabeuszem.
Ani pieprzonym sługusem Wednesdaya.
Wiem.
Bohaterem spisywanej przeze mnie historii jest Lough z Tuatha Dé Danann,
pradawnej rasy bogów staroirlandzkich.
Nie byłeś słabeuszem.
Byłem królem.
Królem bogów.
Bogiem słońca, szczęścia, rzemiosła, sztuki...
wszystkiego, co jest fundamentem cywilizacji.
Nazywano cię „Jaśniejącym Blaskiem”.
Uratowałeś swoich pobratymców przed odwiecznym wrogiem, Fomorianami.
Lámhfhada. Tak cię nazywano.
„Długoręki”.
Ze względu na kunszt w walce włócznią.
Gdy musieli walczyć, ty dałeś im odwagę.
Przetrwali dzięki tobie.
Tuatha Dé Danann byli uczonymi i artystami,
a Fomoriane szaleńcami.
Potworami, ktore przybyły z morskich głębin i trzewi ziemi.
Koszmarami.
Pamiętam.
Szaleństwo wzięło swój początek od niego.
Twojego dziada.
Jednookiego Balora.
Chyba nie chcę o tym pamiętać.
Nie chciałem go zabijać.
Kochał mnie.
Byłem mu bliski.
Nieprawda. Balor chciał cię zabić.
Przepowiedziano mu śmierć z ręki wnuka.
Utopił więc wszystkich swych wnuków w jeziorze.
Ty jednak zdołałeś przeżyć.
Jak zawsze.
Nie, to nie był Balor.
Pomieszało ci się. Przestań pisać.
To był Grimnir.
To był on.
Zapomniałeś już?
Zapomniałeś, co mówiłem o prawdzie?
Opowieści są prawdziwsze od prawdy.
Za co to?
Chciałem to przeznaczyć na whiskey albo opuszczenie tego miejsca.
- Może zdecydujesz się jutro. - Już tego nie potrzebuję.
Uznaj, że to zapłata za wypite piwo.
Nie myślisz o dniu jutrzejszym?
Nie twoja, kurwa, sprawa.
Dzięki.
ODWIEDŹ ZABYTKI W KAIRZE
Toast za szlochające na ganku niewiasty, które zostawiły nam resztki,
a także za ich mężów za to, że zmarli i dali im pretekst do tego.
I za was wszystkich, którzy dołączycie do mnie w wojnie.
W Egipcie nie wznosi się toastów.
Islam także tego nie dopuszcza. Ale myślami jestem z wami.
Dziękuję i za to.
Czasami dziwię się, że możemy zasiąść przy jednym stole.
Cieszmy się tą chwilą, póki możemy.
Starzy i nowi bogowie poczuli moją obecność.
Gungnir jest cała, Yggdrasil wyrósł,
a to oznacza, że czeka nas przysłowiowa rozpierducha
i przysłowiowa ostatnia wieczerza.
Gotowi?
Bo ja tak.
Zawrzyjmy więc umowę. Wojna albo koniec świata.
To ci niespodzianka.
Ktoś zapomniał mnie zaprosić.
Nie widzę przeszkód, byś wziął sobie krzesło.
Poza tym, że już ich nie ma.
Czuję się jak XIII-wieczna wróżka.
Usiądź na moim miejscu.
Co wszyscy tacy ponurzy? Banshee popsuły wam nastrój?
Ale wcinacie ich żarcie.
Bardzo dobrze.
Choć myślałem, że będziecie mądrzejsi.
Wiesz, co oznacza skosztowanie ich posiłku?
Jesteś ich dłużnikiem.
Pieprzyć wróżki.
Pozwolisz mu tak do nas mówić?
Chyba nie zepsułem ci apetytu, staruszku?
Nie mam już u ciebie długu.
Jesteśmy w kurwę kwita.
Pamiętaj, aby się...
nie wtrącać.
Oddaj włócznię. To sprawa między mną a Wednesdayem.
Nie mogę.
Wyjdźcie!
- Przyjaciele, proszę was... - Nie!
Oddaj mu ją.
Obiecałeś mi, Cieniu.
Jemu też.
Sweeney, Cień i Bilquis złożyli obietnice.
- Każdy z nas coś obiecuje. - Moja obietnica nie jest już wiążąca.
Za sprawą tej pierdolonej sałatki dług został anulowany!
Odłóż tę włócznię, jeśli życie ci miłe.
Odejdź stąd, z dala od naszej zgrai popaprańców.
Nikt dziś nie zginie, Sweeney.
Puść włócznię.
Nie.
Drugi raz nie poproszę.
Czujesz tę truciznę?
To jego sprawka.
Jesteśmy po tej samej stronie.
Okłamywał cię od początku.
Zamknij już tego ryja!
Wypadek twojej żony?
Ja ją zabiłem.
Na rozkaz Wednesdaya.
Dlaczego miałby ją zabijać?
Wykorzystuje cię, Cieniu. Jak każdego, kogo napotka.
Odejdź.
Natychmiast.
- Pieprz się. - Ja?
Tak, pieprz się.
No dobrze.
Wyruchałem ją.
W Nowym Orleanie.
To prawda?
Przepraszam.
Jesteś mi winny monetę, Cieniu.
Szkoda.
Otrzymałbyś przyrzeczoną bitwę.
To ty byłeś moją bitwą.
Twoja włócznia trafiła do Skarbu Słońca.
Ty jednooka cipo.
Byłem niegdyś królem.
Napisy: Krzysiek Igielski